« هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

 ثبت است درجریده ی ایام دوام او» 

 بااندوه وغم،حسن رضایی یکی ازمبارزان پایمرد درراه ارزشهای«ملی مردمی» روزشنبه اول تیرماه 1392دراثر بیماری آسم، درتهران درگذشت وپیکره ی اورا درکرج به خاک سپردند!

 حسین رضایی ازدبیرانِ پیشینِ«فدراسیون وکنفد راسیون» دانشجویانِ جهانی بود، ومرتبه ای نماینده ازسوی «کنفدراسیون» به ایران رفت، برای کمکهایی که جهت زلزله زدگان فرستاده شده بود، که با تماس باپاک اندیشانی چون«کاظم حسیبی»، میان مردم زلزله زده گان پخش گردید! 

 دیگرمرتبه، به همراه دکتر«هلد من» وکیل آلمانی کنفدراسیون،برای بازدید وپژوهش ازوضع زندانیان  دوره ی استبدداد محمد رضا شاه، اما به هنگام بازگشت، ساواک اورا دستگیروزندانی می کند، ووکیل آلمانی تنها بازمیگردد؟ 

 دکتر هلد من، به هنگام بازگشت، پرده دری میکند ازرفتارخشن زندانبانان آن رژیم ودستگیری حسین رضایی درفرودگاه به هنگام بازگشت به آلمان توسط ساواک وراهی زندان نمودن او!؟ 

 سپس ، ازسوی نخست وزیرمحمد رضاشاه،«عباس هویدا» کوشش می شودتااورابادادن پست وزارت بفریبانند، امااوبادلیری و هوشمندی ، تن به بَردگی نمی دهد وباپایداری ازدیدگاهِ«ملی مردمی»خود دفاع میکند، وبه زندان ابد، دادباخته ی آن سامانه ی بیدادگر میشود، زندانی تاروزهای خیزشهای مردمی، که منجربه قیام پیروز22 بهمن، وواژگونی استبدادوابسته به بیگانه رابه همراه آورد!؟ 

 زنده یاد ونام، دربازه ی شوم چیرگی گرفتن استبداداسلامی، با سختی ومتانتِ یک انسان آزاده زندگی گذراند ومنشِ بزرگوارانه خود را، ازآسیب رسی به آن بازداداشت، وچون دیگر پاک اندیشانِ آزاده به جهان دگرسفرنمود، اگرچه نام ویادش درسینه تاریخ جاودانه خواهد ماند .   چنین خوش است  

«سعدیا مرد نکو نام نمیرد هرگز                                                                  

مرده آنست که نامش به نکویی نبرند»