وجودی دهد روشنایی به جمع

که سوزیش درسینه باشد چو شمع

سخن سعدی، یکی از بزرگان ادب ایران را، بهنگام با زادروز مصدق بزرگ، درروز بیست ونهم اردیبهشت، به یاری گرفتم، وازآن گرد دوران ساز یاد می کنم، که نماد «استقلال» بود و راهنمای گردانی دیگر که درآسیا وآمریکای لاتین و آفریقا راه او را درپیش گرفتند، تا سرنوشت سرزمین خود را ازچنگال جهان خواران وسربه دامن بیگانه بستگان به درآورند، وهمچون ملتهای آزاد جهان، سرنوشت سرزمین خود را دردست گیرند و اجازه ندهند سرزمینشان مورد دستبرد یغماگران افتد، که پایمال کننده حقوق، و چپاول منافع ملی، وتاراج دست رنج زحمتکشان آن سرزمینها را دنبال داشتند!؟

وجود مصدق و روشنایی بخشِ به جنبشهای رهایی بخش سرزمین خود و دیگرملتهای زیر ستم برده شده، از آن جهت بود که سوزیش درسینه بود وهمواره الهام بخش شد و میباشد، که تنها و تنها رهایی سرزمین خود را به دست ملت ِتاریخ ساز خود میدانست وهرگزدست گدایی به سوی این قدرت ویا آن تجاوز گردراز نکرد واینگونه، نه تنها برای هم میهنان خود، که برای همه ی آزادگان جهان نماد «استقلال، آزادی، ودادگریهای اجتماعی» بشمارآمد و درسینه ی تاریخ پایا ماند و راهش پاینده خواهد بود.

آن کسانی که رهبرانشان دست به سوی بیگانه دراز کردند تا برسریرقدرت نشینند، در دور و نزدیک، باید بدانند که هرگز نمی توانند خود رابه دامن این پاکمرد به چسبانند، اگرچه فرزند و نوه ی نسبی او باشند و یا درگذشته از او سخن میگفتند بی آنکه به ارزشهای «ملی مردمی» آن بزرگمرد تاریخ ایران زمین پی بری داشته باشند!؟

برزگمردی که بزرگان جهان، بزرگش شمردند و راهنمای خود، او را خواندند، و تکیه به دست آورده هایش، درپهنه های «استقلال، آزادی و دادگری های اجتماعی»، پشگامش دانستند. لذا وابستگان به اردوگاه سرمایه داری دولتی ی به غلط «شوروی» خوانده شده، ویادست گدایی رهبرانشان به سوی «صدام حسین» که، زیر نام «قادسیه دوم» به ایران یورش آورد و بخشی از سرزمین ایران را اشغال نمود، هرچند که بیاری ارتشیان دلیربیرون رانده شدند، نمیتوانند دامن آلوده ی خود را بدینگونه با چسباندن خود به آن بزرگمرد، بزدایند !؟

لذا هشدار، چه به آنانی که ازاعضا حزب توده و بمانندان رهبرانشان، جیره خوار«کا.گ.ب» بودند، وچه به غلط آمدگانی که رهبر ومسئول آنها، مزدوران «صدام حسین» گشتند، بدانند که به مصدق بالیدن و به خود چسباندن، اگرچه آسان خواهد بود، اما هرگز چو او زیستن و توان ادامه راهش را ادعا کردن، سخنی است پوچ و آب درهاون کوبیدن، که آیین و راه مصدق، بیگانگی همه جانبه داشته ودارد با راه ورسم سربه بیگانه سپرده گان!

در پایان زادروز آن یگانه ی دوران را به همه ی آزادگان ایران و جهان زیر ستم، شاد باش میگویم و راهش را همواره گرامی میدارم، باشد تا در پرتو راه دوران سازش، ایران ِ در چنگال « استبداد، استعمار و ارتجاع» گیر کرده، رهایی خود را به دست آرد، و به خواسته های تاریخی «اجتماعی سیاسی » اش برسد.  

با امید

احمد رناسی   خرداد1391